یاس مهربون

آخرین یادگاری که از او برایم مانده است.........

yasemehraboon — Tue, 25 Dec 2007 23:44:18 GMT

خیلی خوشحالم.....خوشحال از این که با این که مرجان نیست ولی فهمیدم دوستیمون پاک و حقیقی بود و با رفتن اون چیزی تموم نشد....... خودش رفت ولی خاطرات پاک بودنش هنوز هست......

دوست بود یا فرشته؟؟؟؟؟ دیر فهمیدم........خیلی دیر.....

چند روز پیش رفته بود سراغ کتاب ها و جزوه های سال گذشته تا شروع کنم یه ذره درس ها ی پایه رو بخونم..... کتاب های سال اول هم اون جا بود...... یه دفتر هم پیدا کردم.........خندم گرفت.........از این که چقدر بیکار بودیم ما...... الان انقدر وقت کم دارم که شب تا صبح بیدارم اما اون دفتر پر از شعر و متنه که بچه ها برام نوشتن....... حتی برگه های تقلب رو هم نگه داشته بودم...... کلی هم به اونا خندیم.....که چه سوال های مسخره ای......... سال اول عادت داشتم که بالای صفحه های کتابم اتفاقاتی که اون روز افتاده بود روبنویسم.حتی شده یه جمله.......مثلا امروز امتحان فیزیک دارم.........این زنگ معلم نیومده.... آزمون این دفعه عالی بود .... امروز آخرین روزای ساله .با بچه ها رفتیم حیاط وسطی بازی کردیم.....

.اما آخرش که رسیدم نمیخواستم دیگه بخونم..........

امروز 14 فروردین.داغونم.همه اومدن به جزمرجان.........امروز برای مرجان ختم گرفتیم....بچه ها حالشون خوب نیست.......امتحان های نیم ترم افتضاحه......توی کلاس نمیتونم نفس بکشم......حضور سنگین مرجان رو حس میکنم........نمیتونم درس بخونم.........دارم خفه میشم........جای خالیش با گل پر شده......معلم ها سر کلاسمون نمیان......... کلاسمون رو عوض کردن........ همه ساکت هستن.........

طاقت خوندن آخر کتاب ها رو نداشتم.......

داشتم ورقشون میزدم که یه نامه از توی کتاب افتاد زمین....روش نوشته بود برای ملیحه ی عزیزم.....

نامه رو باز کردم........ یه لحظه قلبم وایساد....... احساس کردم دارم از بغض خفه میشم...... نامه ی مرجان بود......... که فقط چند روز قبل از مرگش برای تولدم نوشته بود.......

دوباره خاطرات اون روزا مثل یه فیلم از جلوی چشمم گذشت.....چقدر سخت بود........

نامه رو میخوندم....خیلی سعی کردم گریه نکنم ولی.......فایده نداشت......عقده ی تمام دلتنگی هام باز شده بود.......میدونستم..شاید.مرجان برام بهانه بود.......

مرجان عزیزم طاقت دیدن عکست رو روی یه سنگ سخت ندارم.....

دلم برای چشمای معصومت تنگ شده.......

چشم هایی که پاکی توش موج می زد........

شعر روی سنگ رو مادر مرجان گفته........

جسم از بین میره این روحه که پایداره.........اگر پیوند واقعی وجود داشته باشد دستخوش تغییر خواهد شد هر زنده ای محکوم به تغییر است ......تنها مردگانند که بلا تغییر می مانند...پس.......از تغییر هراسان مشو..........تغییر تنها شاهدی است بر زنده بودن تو و او............

زندگی بی تو یعنی..........

غزل ها نا تمامند.........

یعنی........

من نمی توانم.........

قافیه های این غزل باشم...........

دوستای گلم......... درس برام اصلا وقت نذاشته .باید حسابی بخونم.....پس

تا دو سال دیگه خدانگهدار............

در پناه حق تا شهریور 88..........

ملیحه

س.ل.ا.م.

yasemehraboon — Fri, 07 Sep 2007 11:25:18 GMT

س.ل.ا.م

دوست ندارم سلام کنم....سلام کردن خیلی آسونه....ولی سوختن بعد از اون بی نهایت سخت.... اگر آدم ها میدونستن که بعد از هر سلامی که به ظاهر خیلی سادست باید بعد از اون این همه زجر رو تحمل کنن......هیچ وقت سلام نمیکردن....

دوست نداشتم که وبلاگ رو بروز کنم..... ولی دیگه دلم طاقت نیاورد.....اگه نمی نوشتم دلم می ترکید. با این که نمیتونم همه ی حرف هام رو بنویسم...ولی....

میتونم بگم که خسته شدم از خنده های الکی...

خیلی سخته بخوای زورکی بخندی و سر و صدا کنی..... طاقت فرساست.....

گفتم نمیتونم همه ی حرفام رو بزنم چون ممکنه که دوستای خودم هم این پست روبخونن... بیچاره ها فکر میکن کارهاشون تاثیر داشته و من دوباره شدم همون ملی.... دلم میسوزه.....برای اونا...برای خودم.....

چند ماهی میشه که چیزی ننوشتم و توی این مدت تنها زمانی که از ته دل خندیدم زمانی بود که دو نفری که دوتاشون با تمام وجود دوست داشتم سر سفره ی عقد نشسته بودن .... وقتی داشتن خطبه رو میخوندن نمیدونم چرا گریه کردم.....از خوشحالی بود یا می ترسیدم؟؟؟؟ ولی میدونم یه لحظه دلم شکست......

میگن دعا سر سفره ی عقد اجابت میشه...همون جا دعا کردم که همه ی کسایی که دوستشون دارم شاد و خوشحال باشن......همشون....حتی.......

از ته دلم خواستم که همه رو خوشبخت کنه ....... همه رو......

مخصوصا اون دوتایی که الان سر سفره ی عقد نشسته بودن ... سر سفره ای که خودم به تنهایی با تمام عشقی که به دوتاشون داشتم چیده بودم و اون سفره شاهد اشک های شبانه ی من بود... اشک هایی که باید از همه پنهونشون می کردم....

توی این چند ماه تنها روزی بود که واقعا خوشحال بودم.... شاید به خاطر این بود که من باعث شده بودم این دو تا بهم برسن....

تصمیم گرفتم دیگه از هیچی نترسم.......تا الان ازهرچی ترسیدم به سرم اومده..... ج.د.ا.ی.ی

میدونم با گذاشتن این شعر این پست خیلی طولانی میشه ولی خب ببخشید دیگه...بالاخره حرف های چند ماهه...ماه هایی که هیچ وقت فراموششون نمی کنم........

البته فکر نکنم همه بفهمن منظورم از نوشتن این شعر چیه.....ولی خب میذارمش....

گفتي که بيا !!
بيا و بنويس !
اين قلم اين کاغذ
اين همه مورد خوب ؟
خنده ام ميگيرد !
که چرا بعضي ها ؟
اينقدر خوش بينند ؟
که در اين دهر بزرگ
اين همه مورد خوب ميبينند ،
گفتي که طاقت اين کاغذ تو طاق شده پيکر تنها قلمت خرد شده ....
زير آوار دروغ !
من چه گويم ز دروغ ؟
من چه گويم ز ريا کاري افراد دورو ؟
من چه گويم ز همراهي اين مردم سر تا پا کبر ؟
اگر آن کاغد تو طاقتش طاق شده !
کاغذ من زدروغ ناله اش ساز شده !
و اگر پيکر تنها قلمت خرد شده !
قلم من ز شرمندگي اين همه درد آب شده !
گفتي که بيا سر اين قصه بگير و بنويس :
من چه گويم از اين قصه درد
من چه گويم از اين قصه تنهايي و غربت
من چه گويم از اين قصه غصه غمهاي دراز
من چه گويم ز تنهايي در اوج شلوغي
چه بگويم از شقايق :
همگان ميدانند که شقايق چه گليست ؟
همگان ميدانند که چرا هيچوقت شقايق در گلدان نيست ؟
همگان ميدانند که چرا رنگ شقايق سرخ است ؟
سرخي رنگ شقايق ز پيوستگي عشقش است !
تنهايي اين گل ز آوارگي عاشق دل سوخته است !
چه بگويم ز شقايق آن گل هميشه عاشق !
چه بگويم من ز تنهايي نيلوفر مرداب
گفتي که دگر خسته شدي
خسته از انبوهي اينقدر دروغ!
گفتي مي توان زيبا ديد آبي ديد !
آري مي شود آبي ديد !
آري مي شود زيبا ديد!
آري اما با نگاهي مثبت :
اين همه کبرو ريا ،
اين همه شرک و حسد ،
اين همه نيرنگ و دغل ،
اين همه فقر و فساد ،
همه آبي مي شود ؟
همه زيبا مي شود ؟
همه مثبت ميشود ؟
نه عزيزم هرگز !!!!
هرگز اين ها با نگاهي زيبا ، با نگاهي آبي ، با نگاهي مثبت !
آبي و زيبا نشود .
قسمم دادي به قلم !
گفتي آنچه ديدي بنويس :
از خدا ،
از عشق ،
از هوس ،
از خيانت ،
از شهامت ،
هر چه خواهي بنويس !
اگر از من پرسي گويم :
که خدا آن بالاست ،
که خداست ، تنها دوست ،
که خداست تنها همراز ،
که خداست محرم اسرار نهان ،
که خداست مرهم دردهاي عميق ،
که خداست ، تنها دوست ،
که خداست بي (( تا ))
گفتي از عشق بگو :
چه بگويم من از اين زخم عميق !
چه بگويم من از درد بزرگ !
چه بگويم که اگر گويم من :
جز نمک پاشيدن بر سر زخم نباشد هرگز ،
فقط مي گويم :
عشق دنياي غريبي است !
که اگر وارد آن گشتي تو :
فقط مرگ تواند زآوارگيش آزاد و رها گرداند...
جراتش نيست که از حق بنويسم !
چه بگويم از حق :
حق که در گذر عمر به فراموشي رفت !
حق که در حق حقيقت ناحق شد !
حق که در حق خالق حق هم ناحق شد !
من چه گويم از اين حق :
چه نويسم که ناحق باشد :
اگر از ناحقي به حقيقت بنويسم !
واقعاً نامرديست .
قصه ام قصه نبود
پاسخي بود به شعري زيبا !
پاسخي نه درد دل بود !
اگر از اين قلم و اين کاغذ چيزي ماند :
باز گويم با تو از بعضي ها .......

مرجان......عشق........مرگ.....

yasemehraboon — Sat, 19 May 2007 22:28:18 GMT

سلام من دوباره برگشتم....خوابی که دیدم وادارم کرد که دوباره بنویسم...... و می نویسم.......تا زمانی که هستم.......

مرجان من یه عاشق بود

سر تا پاشو نگاه کرد....سفيد سفيد

عروسيش بود.....حس خوبي داشت

دلش ميخواست خودش رو تو لباس عروسي ورانداز کنه...

خوشحال بود از اينکه از اينهمه بلاتکليفي در اومده بود

حس آرامشي رو که خيلي وقت پيشا از دست داده بود....داشت زير پوستش حس ميکرد

مي دونست دلش واسه خيلي چيزا تنگ ميشه

دلش واسه نوشتن تو نصفه هاي شب واسه هاي هاي گريه کردن هاشم تنگ مي شد

بغضش سنگين شده بود

ميشد از همه ي اينها راحت گذاشت اما از بعضي چيزا هم نميشد به همين راحتي گذشت

دلش از همه بيشتر واسه مامانيش تنگ ميشد اما نه نه

واسه بابايش دلتنگ ميشد اما بازم نه

براي خواهرش که يه دنيا دوستش داشت ؟واسه داداشيش نه........

شايدم واسه دوستاش اما از همه ي اينها بيشتر دلش واسه عشقش تنگ ميشد

دلش پر بود خيلي پر از دست همه

اولش فکر ميکرد داره از دست همشون راحت ميشه اما الان....

دلش تنگ بود براي همه چيز

براي اشکايي که واسه عشقش ريخته بود

براي آرزوهاي قشنگي که براي با هم بودنشون تو سرش داشت

دلش مي خواست يه روز ديگه فرصت داشت

تا به همه ي اونايي که يادش رفته بود بهشون بگه که دوستشون داره

به همه ي اونايي که يه جورايي دلشونو شکسته بود

بگه که دوستشون داره و از همشون بخواد که هيچ وقت فراموشش نکنن

آخه اون از بچگي از تنهايي از تاريکي از ارتفاع و از عشق خيلي مي ترسيد

و حالا تک تک اونا داشت سرش مي اومد

اما اون به همه چيز اين زندگي لعنتي ساخته بود

سوخته بود و حالا راحت بود اما دلش تنگ بود براي همه چيز

صداي شيون که بلند شد اشک امونش نداد

دلش براي ماماتش باباش خواهرش داداشش و عشقش تنگ شده بود قده يه سوزن

داد زد اما کسي صداشو نشنيد ....جيغ کشيد اما بازم کسي نشنيد

خدايا يه روز....يه ساعت...خدايا من دوستش داشتم

خدايا اون الان کجاست؟صداي تلقين که بلند شد

اسمع افهمت

نه نه خدايا نه زوده.........

هل انت علي العهد الذي

برم گردون خدایا....این جا تاریکه..... صداي هق هق فضا رو پر کرده بود.........

ماماااااااان کمک....بابا تو رو خدا.....

تنهام نزارين باباي من مي ترسم

عشق من اينجا تاريکه من سردمه تو که ميدوني چقدر سرمايي هستم

ولا تخف ولا تحزن...

خدايا بهم مهلت بده... يه روز بهم فرصت بده

ضجه گريه..ناله...صداي مادرم

گلکم....دخترکم....کو لباس سفيد عروسيت...کجايي؟پرپر شدی؟

و سوال منکر و نکير في القبر......

مادرم از حال ميره.......

(گريه کن مادرم دخترت عروس سرزمين آرزوها شد)

....عزيزم...جگرگوشم....خدايا بچم آرزو داشت.....

جوون بود هنوز زود بود چرا اونو منو مي بردي

ان الجنه حق و النار حق

بميرم چه زود کمرش خم شد

يکي خواهرمو بگيره...اون نبايد منو اينجوري ببينه

عفوک عفوک...

اما تو کجايي عزيزم؟ چرا هر چي ميگردم پيدات نمي کنم

انگار نه انگار که غم دوري از تو منو کشت... اين جشن ماست اما تو نيستي

ببين چه زيبا شدم حلقه هاي گل رو ببين... چه باشکوه اين جشن...

.فکرش رو ميکردي اينقدر خوشگل بشم مرا مي خوانند

چه زود زمان وداع رسيد عشق من گريه نکني ها امشب شب جشن ماست

شب عروسيمونه اينجا هيچکي و هيچ قانوني نميتونه ما رو از هم جدا کنه

ببين سوار بر اسب روان منو ميبرن سوي حجله گاه

لبهاي سردم تا هميشه باکره بوسه هايت ميمونه

و دل عقيم آرزوي در آغوش کشيدن تنت وحسرت لب دريا بودن

دير است بايد بروم

بدرود عشق من

تقدیم به همه ی عاشقای دنیا چه اونایی که مثل مرجان نیستن و چه اونایی که کنار هم هستن و قدر همدیگرو نمیدونن....خیلی راحت از هم جدا میشن غافل از این که شاید دیگه راهی برای بازگشت نباشه..

یاد بگیریم که انقدر راحت از هم خداحافظی نکنیم.....

من سبر میشوم........حتی اگر مانع روییدنم شوی......

من غنچه میدونم...... حتی اگربه زخم تبر عادتم دهی.....

اما به حرمت عشقمان...........هرگز گل نمیدهم..........

چون تو زیبا ترین گلی.......

خدانگهدار

yasemehraboon — Wed, 21 Mar 2007 20:12:18 GMT

سلام دوستای گلم...........

اومدم بگم عید همتون مبارک.......

1385عجب سالی بود میتونم بگم پر حادثه ترین سال زندگیم بود... بامرگ مرجان شروع شد...با گریه و زاری ادامه پیدا کرد با تحمل جای خالیش داغونم کرد و با پیدا کردن دوستای خوبی بهم گرما بخشید وحالاهم تموم شد.......

تموم شد.....

حالا یه سال دیگه شروع شده.....اولین مناسبتش هم تولد خودمه.......

بذارید یه ذره خودم رو تحویل بگیرم........

تولدم مبارک

مرجان عزیزم بالاخره تونستم بعد از یک سال به این نتیجه برسم که تو رو از دست ندادم........ و الانم خوشحالم....خیلی خوشحال.....

نه تنها تو رو از دست ندادم بلکه دوستایی رو به دست آوردم که با دنیا عوضشون نمیکنم...

خب خانومی رفتی تا امسال بهم هدیه تولد ندی؟؟؟ عیبی نداره.....

وقتی اومدی به خوابم بهترین هدیه برام بود....همیشه برات نوشته بودم که آروزمه یک بار دیگه مثل اون روز آخر بغلت کنم...مثل روزی که سرودمون رو خراب کردی و بغل من داشتی گریه میکردی اون موقع کوچولو بودیم یه مشت بچه راهنمایی......گرمای اشک هات رو هنوز حس میکنم.....

امسال هم پنجشنبه رفتیم بیرون توی حیاط....

یادته؟؟؟؟

چقدر حال داد..... پای من به خاطر مسابقه درد میکرد و نمیتونستم بدوم و تو هم همش تیکه بارم میکردی..... قربونت برم....

مرجان یعنی یک سال شد؟؟؟ یک سال شد که تو رفتی و من این یک سال رو با یه تیکه عکس سپری کردم.....

مرجان یه چیزی بگم.... میدونی این پنجشنبه یه ذره می ترسیدم تا از بچه ها جدا بشم... امیدوارم هیچ اتفاقی برای هیچ کدومشون نیفته.......

طبق معمول هم هدیه های تولدم رو یک هفته زودتر گرفتم......

من برای خودم خوب حال میکنما.....تو نگران من نباش...... از آخرای اسفند تا وسطای فرودین هدیه میگیرم.......

میدونی آرزو به دل موندم یه بار دقیق روز تولدم هدیه بگیرم.....

حتی خانوادم هم زودتر هدیه هاشون رو دادن......

هر کسی عید دیدنی میاد خونمون یه کادوی تولد منو هم میاره.......

جات خالی........

حسابی کیف میده........

مرجان برام دعا کن خب؟؟؟

میدونم خیلی پاکی....... پاک پاک........

میدونی توی دلم چی میگذره.... تو تنها کسی هستی که میدونی .......همه چیز رو....

خواهش میکنم.....

راستی عید دیدنی میام پیشت.......

دوستت دارم.....

هم تو و هم بقیه ی دوستام رو........

از این جا داد میزنم........

دوستتون دارم....

خب دیگه هر شروعی یه پایانی داره......

بهتره یاس مهربون هم تموم بشه و بره پی کارش....

خدایا همیشه از اینترنت یه دنیای کثیف رو میشناختم ولی نمیدونستم میشه دوستای خیلی خوبی هم توش پیدا کرد.....

کار من هم تموم شد....

مرجانم این وبلاگ برای تو و به یاد تو بود... برات جرفای دلم رو می نوشتم ولی الان که خودت توی دلم هستی پس حتما حرفاش رو هم میشنوی.....

خداحافظی خیلی سخته.....

برای همیشه خدانگهدار

وقتي رفتي همه چي رفت
همه ي دلبستگي رفت
شب و روز من يکي شد
حتي حس زندگي رفت
ديگه بي تو مرده بودم
حرف مردم شده بودم
توي آغوش نبودت
تو خودم گم شده بودم
وقتي رفتي تازه فهميدم کي بودي
براي من تپش زندگي بودي
وقتي رفتي ديگه اون پنجره خوابيد
وقتي رفتي
آره! رفتي
وقتي رفتي
از تو مونده يادگاري
واسه ي من بي قراري
خنده رو لبامه اما
از دلم خبر نداري
نه تو بودي نه ترانه
نه يه حرف عاشقانه
من مگه از تو چي خواستم
فقط و فقط بهانه ...

تو راگم کرده ام امروز
و حالا لحظه های من
گرفتار سکوتی سردو سنگینند..
وچشمانم
که تا دیروز به عشقت می درخشیدند
نمیدانی چه غمگینند..
چراغ روشن شب بود
برایم چشم های تو
نمی دانم چه خواهد شد!
پراز دلشوره ام،بی تاب و دلگیرم
کجا ماندی که من بی تو
هزاران بار،در هر لحظه میمیرم...

تولدت مبارک عزیزم.........

yasemehraboon — Thu, 15 Feb 2007 20:18:18 GMT

سلام ياس مهربونم....... سلام مرجان جونم....... تولدت مبارك...... مرجان... مرجان جونم يادته پارسال بهت گفتم كه ان شاء الله تولد صد سالگيت با نوه نتيجه هامون بيايم تولدت...ولي نميدونستم اين دنياي لعنتي نميذاره كه تو حتي تولد هفده سالگي خودت روببيني...... مرجانم يازده ماهه كه رفتي ..ولي خودت هم ميدوني فقط جسمت ازپيش ما رفته..... عزيز دلم.........دلم گرفته..... بغض داره خفم ميكنه...... زمان هايي كه دلم احتياج داره با يكي دردو دل كنه هيچ كسي اطرافش نيست ..من ميمونم و دفترم و بعضي موقع ها هم وبلاگ..... مرجانم به خدا خيلي سخت بود كه توي جشن تولدت خودت نباشي..... مرجان يازده ماه جرات نكرده بودم كه برم كلاس پارسالمون... ولي امروز..... امروز رفتم طبقه سوم......كلاس اولمون.....كلاس شيطوني هامون....همون كلاسي كه تا قبل از عيد همه ي معلم ها از دستمون خسته شده بودن....... همون كلاسي كه همش پر از جيغ و داد و خنده بود...... مرجان وقتي وارد كلاس شدم زنگ تفريح بود و كسي توي كلاس نبود.... جات خالي بود.... ببخشيد كه رفتم سر جات نشستم..... مرجان امروز تو رو حس كردم.....با تمام وجودم...... سرم رو گذاشتم روي ميز احساس ميكردم الان كنارم نشستي سرم رو گرفتي توي بغلت ....... مرجان خيلي سخت بود كه به جاي اين كه هديه ي تولدت رو به دست گرمت بدم يه كارت پستال روي سنگ سرد قبرت بذارم.... مرجان سخت بود به خدا خيلي سخت بود وقتي كه داشتم از پنجره ي كلاس پارسال مدرسه ي روبه رويي رو كه مامانت مدير اون جاست رو نگاه ميكردم چشمم به چشماي مامانت گره خورد..... آره اونم داشت به كلاسمون نگاه مي كرد.... كلاسي كه روزي پاره ي تنش داشت توي اون درس ميخوند...شلوغ ميكرد....ميخنديد ... و روزي هم همون كلاس عزا دار مرگ دخترش بود........ فقط تونستم به چشماي مامانت نگاه كنم...... چي بهش ميگفتم؟؟؟؟؟ مهربونم.....ياس مهربونم خيلي سخت بود كه به جاي اين كه دست بزنيم و داد بزنيم بگيم تولدت مبارك برات فاتحه بفرستيم...... مرجان..... دوستت دارم

زندگی اجبار است

مرگ انتظار است

عشق یک بار است

جدایی دشوار است

ولی یاد تو همیشه ماندگار است

با توام ای سهراب

ای به پاکی چون آب

یادته گفتی بهم؟

(تا شقایق هست زندگی باید کرد)

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد

دیگه باید به چی دل رو خوش کرد؟

یادته گفتی بهم؟

(اومدی سراغ من

نرم و آهسته بیا

که مبادا ترکی برداره

چینی نازک تنهایی من؟)

اومدم آهسته

نرم تر از یک پر قو

خسته از دوری راه

خسته و چشم به راه

یادته گفتی بهم؟

(عاشقی یعنی دچار)

فکر کنم شدم دچار!

تو خودت گفتی...

(چه تنهاست ماهی اگه دچار دریا باشه)

آره تنها باشه

یار غم ها باشه

یادته میگفتی؟...

(گاه گاهی قفسی میسازم

می فروشم به شما

تا با آواز شقایق که در آن زندانیست دل تنهاییتان تازه شود؟)

دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه

سهراب

ساحل یک نفسه

نیست که تازه کنه

این دل تنهای منو

پس کجاست اون قفس شقایقت؟

منو با خودت ببر به قایقت

راست میگفتی...

(کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود)

آره

کاشکی دلشون شیدا بود

من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب

تو خودت گفتی بهم...

(بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه ی عشق تر است!)

.....زندگی کن .......

yasemehraboon — Fri, 15 Dec 2006 21:45:18 GMT

بازم سلام به همه ی دوستای عزیزم.......

از تک تک دوستای گلم که به وبلاگ سر زدن تشکر میکنم.......

میگما خوب شد شنبه تعطیل شد تا من وقت کنم وبلاگ رو آپ کنم.....

البته زیاد خوشحال نشدم چون یه عالمه درس خونده بودم خوب حداقل میتونستن زودتر بگن که بدونیم تعطیلیم......

تازه هروقت که تعطیل هستیم بعدش حسابی دبیرهای گلمون شرمندمون میکنن......

** زندگی کن **

استادي درشروع کلاس درس ، ليواني پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببينند.بعد از شاگردان پرسيد: به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است ؟ شاگردان جواب دادند < 50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم ........
استاد گفت : من هم بدون وزن کردن ، نمي دانم دقيقا" وزنش چقدراست . اما سوال من اين است : اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي خواهد افتاد ؟
شاگردان گفتند : هيچ اتفاقي نمي افتد .
استاد پرسيد :
خوب ، اگر يک ساعت همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي مي افتد ؟
يکي از شاگردان گفت : دست تان کم کم درد ميگيرد.
حق با توست . حالا اگر يک روز تمام آن را نگه دارم چه ؟
شاگرد ديگري جسارتا" گفت : دست تان بي حس مي شود .
عضلات به شدت تحت فشار قرار ميگيرند و فلج مي شوند . و مطمئنا" کارتان به بيمارستان خواهد کشيد .......
و همه شاگردان خنديدند

استاد گفت : خيلي خوب است . ولي آيا در اين مدت وزن ليوان تغييرکرده است ؟
شاگردان جواب دادند : نه
پس چه چيز باعث درد و فشار روي عضلات مي شود ؟
درعوض من چه بايد بکنم ؟
شاگردان گيج شدند . يکي از آنها گفت : ليوان را زمين بگذاريد.
استاد گفت : دقيقا" مشکلات زندگي هم مثل همين است .
اگر آنها را چند دقيقه در ذهن تان نگه داريد .
اشکالي ندارد . اگر مدت طولاني تري به آنها فکر کنيد ، به درد خواهند آمد .
اگر بيشتر از آن نگه شان داريد ، فلج تان مي کنند و ديگر قادر به انجام کاري نخواهيد بود.
فکرکردن به مشکلات زندگي مهم است . اما مهم تر آن است که درپايان هر روز و پيش از خواب ، آنها را زمين بگذاريد.
که درپايان هر روز و پيش از خواب ، آنها را زمين بگذاريد.
به اين ترتيب تحت فشار قرار نمي گيرند ،
هر روز صبح سرحال و قوي بيدار مي شويد و قادر خواهيد بود از عهده هرمسئله و چالشي که برايتان پيش مي آيد ، برآييد!

دوستای گل خودم.......همین الان لیوان هاتون رو زمین بذارید..........

زندگی کن....

زندگی همینه.......

مثل شقایق زندگی کن

کوتاه اما زیبا

مثل پرستو کوچ کن

فصلی اما هدفمند

مثل پروانه بمیر

دردناک اما عاشق

شاهزاده ی زیبا رویم

آمدی بر قبرستان خاطراتم و مغرورانه فریاد زدی

پریزاد قصه هایم رو یافتم

ندانستی که آرزویم خوشبختی توست

دست در دست ملکه ی زیبای محبوبت آرزوی تازه ات

به سوی فرداها می شتابی

مستانه و مغرور و خوشحال

زیباترین آرزوها بدرقه ی راهت محبوبم

از خاطرم تا ابد نخواهی رفت تنها آرزوی محالم.....

این شعر رو هم یکی از دوستای عزیزم برام آف گذاشته بود:(مرسی عزیز دلم)

سکوتم را به باران هدیه دادم..........

تمام زندگی را گریه کردم........

نبودی

در فراق شانه هایت

به هرخاکی رسیدم تکیه کردم.....

برای دل خودم

yasemehraboon — Fri, 17 Nov 2006 12:54:18 GMT

...نظر ندید...

این پست رو برای دل خودم نوشتم

هر کسی که تونست حرف های منو بفهمه میتونه نظر بده

بعضی ها که حتی نوشته ها رو نمیخونه بعدشم مینویسه وبلاگت عالیه و بعدش هم اضافه میکنن به من هم سر بزن . برای من نظر یه نفر که حرف های منو بفهمه خیلی بهتر از ۱۶۰ تا نظر هست.......

این پست هم رو که فکر نکنم کسی بخونه....برام اصلا مهم نیست....این پست برای دل خودمه.....

خیلی ها گفته بودن که چرا من خاطره های خودم رو می نویسم....این وبلاگ منه...جایی برای نوشتن خاطراتم برای نوشتن حرف های دلم.......من که بیرون همش یه دختر شادی هستم پس کجا حرف های دلم رو بنویسم؟؟؟؟ بنابراین حرف های دلم رو این جا می نویسم... به هر حال از همه ی دوستای گلم ممنونم که به وبلاگم سر میزنن.......

امروز جمعه هست دلم خیلی گرفته نمیدونم چرا.پیش مرجان بودم.......الان از سر خاکش اومدم....اسم مرجان که یه روزی توی لیست کلاس بود و یا جزو نفرات اول لیست آزمون قلم چی حالا روی یه سنگ قبر مشکی نوشته شده بود......حالا مرجان خوابیده اما ما هستیم.....ما دوباره میریم مدرسه جمعه ها میریم آزمون قلم چی میدیم.....با بچه ها می خندیم....شیطونی می کنیم....ولی الان هم با این که چندماه از مرگ مرجان گذشته باز هم اسم مرجان چشم های بچه ها رو تر میکنه.......بالاخره با مرگش کنار اومدیم..... درسته که زنگ های ناهار جاش کنار بقیه ی بچه ها خالیه....ولی مرجان الان توی قلب ماست.روز دانش آموز اجرای برنامه به عهده ی کلاس ما بود...یاد پارسال افتادیم....شوخی ها خنده ها شیطنت ها و درس نخوندنا و تقلبا.....و بعد از مرجان کنار هم گریستن ها......روز سیزده آبان همه بچه ها شاد بودن وقتی مدیر داشت صحبت می کرد گفت که بچه ها سیزده آبان 84 دانش آموزی به نام مرجان کنار ما بود ولی الان نیست..... نا خودآگاه احساس کردم گلوم داره منفجر میشه.....ولی برای این که بقیه ی بچه ها متو جه نشن سرم رو برگردوندم.... یه لحظه آرزو کردم کاش مرجان الان کنارم نشسته بود....

مرجان عزیزم دلم برات خیلی تنگ شده فقط می خوام بدونی که خیلی دوستت دارم....من با خاطره های خوبی که با هم داشتیم زندگی می کنم و میدونم تو هم همیشه کنارم هستی کنار من و بقیه ی بچه ها......مادرت از ما خواست که ما درس بخونیم گفت مرجان من نتونست ولی شما اگه مرجان رو دوست دارید باید درستون رو بخونید.....گریه برای مرجان فایده نداره.....اگه دلتون براش تنگ شده براش فاتحه بفرستید....منم هر روز صبح که میام مدرسه تو که دیگه نیستی تا بهت دست بدم و سلام کنم برات یه فاتحه میفرستم.....

مرجان الان احساس می کنم دارم خفه میشم......یادته زنگ مشاوره از دست بچه ها ناراحت بودی اومدی بغلم گریه کردی؟؟

هنوز گرمای اشکات رو حس می کنم......خودم اشکات رو از روی صورتت پاک کردم......

چی میشد این جا بودی؟؟؟؟؟

مرگ تو خیلی چیزا بهم یاد داد اول فکر می کردم که مرگ برای آدمای پیره ولی تو بهم نشون دادی وقتی یکی یه روز ازت خداحافظی می کنه ممکنه که آخرین خداحافظی باشه و سلامی بعد از اون وجود نداشته باشه.......الان افسوس می خورم که چرا بهت نگفته بودم دوستت دارم .مرجان توی مدرسه نمی تونم از تو حرفی بزنم نمی خوام بقیه ی بچه ها ناراحت بشن ولی بغض داشت خفم می کرد.یه دفعه دلم هوات رو کرد.بعضی روز ها که میرم کلاس پارسال وجودت رو حس میکنم یه گرمای خاصی توی اون کلاسه.....یادته چه کلاس شیطونی بود؟؟؟ یادته یه روز میخواستن همه ی بچه های کلاس رو اخراج کنن.....چه بچه های باحالی داشتیم......همه با هم شیطونی می کردیم...... الان میخوام یه ذره از بچه ها کلاس بگم......

احساس می کنم بچه ها خیلی بزرگ تر شدن....دیگه زیاد شیطونی نمی کنیم......یعنی درسا انقدر زیاد شده که وقت نداریم سرمون رو بخارونیم......همه هم همون رشته ای که دوست داشتن رفتن..... همه ی بچه ها از الان دارن خر میزنن....امسال هم مدرسمون نود و هشت درصد قبولی کنکور داشت و فقط دو نفر کنکور سراسری قبول نشدن یاد حرفت افتادم که می گفتی وقتی نوبت ما بشه برعکس میشه و فقط دو نفر قبول میشن....

مرجان عزیزم به خاک حسودیم میشه که الان تو رو در آغوشش گرفته.......

همیشه این طوری بوده میون گریه هام یاد شیطونی هامون میفتم و خندم میگیره......(شانس آوردم که الان خونه تنها هستم اگرنه خانوادم فکر می کردن خل شدم......)

همش صحنه ی روز آخر یادم میاد......

زنگ ورزش بود.....

دقیقا جلوی دروازه بودیم که ازم خداحافظی کردی و رفتی.......

رفتی و دیگه بر نگشتی.....

همه ی جای اون مدرسه خاطرست.......

الان فقط به خواب هایی که میبینم دلم خوشه......

البته همش تکراریه همش همون صحنه .....

مرجان پنج ماه دیگه میشه یک سال که از پیش ما رفتی.......

سال 85 هیچ وقت از یادم نمیره سالی که عیدش برام عزا بود.....

دلم بدجوری هوات رو کرده دختر......

خوب بخوابی عزیزم......

مرجان خیلی چیزا بهم یاد دادی..ازت ممنونم عزیزم........

دلم گرفته است
سکوتم این واژه همیشه تکراری
در پس هزار پاییز آزگار مرده است ...
دیگر قلبم به شوق پرواز نمی تپد ...
دیگر باوری برای ناباوری ام نمانده است ...
چشمانم ؛ این خورشید فانوس شکسته
دیگر بی تاب به هیچ جاده ای خیره نمی شود ..
دستانم ؛ این تنهاهای باستانی
دیگر شوقی برای لمس گرمای دستانی دیگر ندارد
فقط منتظرم ...
منتظر ..روزی ..ساعتی ..دقیقه ای ..ثانیه ای ...
کسی بیاید و بگوید :
آیا این چشمان شما نیست که در نگاهم جا گذاشته اید ؟
اما نه ..نه ..نه ..
نمی خواهم ..
هیچ کس را نمی خواهم که جهان دروغی بیش نیست ...
انتظار را دوست ندارم ..
تلخ است
سخت است
کشنده است
حتی از مرگ هم طولانی تر ..
ولی ..
مرگ را دوست دارم ..
حسی غریب را که به من می گوید آنجا کسی که دستانش حریم هیچ دستی نیست .. قلبش پاک ..و محبتش بی دریغ است ...
به راستی در آنسوی ابدیت چه کسی آغوش به سویم گشوده است تا این منِ تن سپرده به باد پاییز را در آغوش کشد ...
هر که باشد هرچه چه باشد ..از این آدمیان خاکی بهتر است ....

.......پرنده ی کوچولو.......

yasemehraboon — Wed, 04 Oct 2006 12:46:18 GMT

با اومدن پاییز،پرنده ی کوچولو و دوستاش داشتن به جای گرمی سفر میکردن…..

بین راه،توی یه شهر دور،وقتی پرنده ی کوچولو داشت پشت پنجره ی خونه ای استراحت میکرد….چشمش افتاد به پرنده ی زیبایی که توی قفس ،داخل اتاق بود…

پرنده ی کوچولوی ما تصمیم گرفت دیگه به مسافرت ادامه نده و پیش پرنده ی زیبای خودش بمونه ،به خاطر همین با دوستاش خداحافظی کرد……

اون هر روز میرفت پشت پنجره تا پرنده ی قشنگش رو ببینه به امید این که شاید اون پرنده هم اونو ببینه……اما اون پرنده غرق در زیبایی خودش بود…

صبح اولین روز زمستونی وقتی برف همه جا رو سفید پوش کرده بود درخشش نور زیبایی از پشت پنجره توجه پرنده ی زیبا رو جلب کرد…

جسد یخ زده ی پرنده ی کوچولو بود که زیر نور آفتاب می درخشید…..

**یک لحظه......

**از خیال پریشان من گذشت:

**((برشانه های تو.....))

**بر شانه های تو می شد اگر سری بگذارم....

**وین بغض درد را در تنگنای سینه بر آرم..

**به های های....

**آن جا پناه مهر..

**شاید که می توانست..

**از بار این مصیبت سنگین...

**آسوده ام کند......

سلام به همه ی دوستای عزیز خودم.......

اول از همه ی عزیزانی که نظر دادن تشکر میکنم. خیلی از بچه ها برام ایمیل زده بودن که چرا آپ نمیکنم آخه اول مهر که رفتم مدرسه معلم اومد سر کلاس ..گفت سلام بچه ها .....سال تحصیلی نو مبارک........برگه ها روی میز یه امتحان بگیریم........هفته ی اول مهر ما هر روز حداقل سه تا بعضی روزها هم چهار تا امتحان داشتیم و داریم و جمعه ها هم که باید بریم آزمون قلم چی بدیم...بعدشم که میام خونه زبون روزه باید برم باشگاه....خدایی شما بودید میتونستید وبلاگ آپ کنید؟؟؟؟؟

اول پستم در مورد چیز دیگه ای بود ولی چون یکی از دوستای خوبم خواست که خاطره ی مسابقه ی کونگ فو رو بذارم،منم این دفعه این خاطره رو مینویسم.......البته ببخشید همه ی وبلاگم داره خاطره میشه. ...شرمنده.......

**مسابقه ی کشوری کونگ فو **

الان من حدود سه چهار ساله که میرم کونگ فو.......البته کامبت کونگ فو .فرق زیادی با کونگ فو توا نداره فقط اینه که به جای خط کمربند داره و اسم ضربه ها فرق میکنه......الان هم کمربند قهوه ای دارم.....البته هیچ کسی باور نمیکنه که من رزمی کار باشم...چون همه فکر میکنن هر کی رزمی کاره باید بد اخلاق و خشن و...باشه تفاقا بر عکسه ورزشکارا روحیه ی خیلی خوبی دارن و خیلی هم مهربونن(مثل من)

خوب یکسال پیش بود که توی باشگاه خودمون مسابقه دادم و اون جا اول شدم و برای مسابقات کشوری رفتم....البته چون سبک خودمون مستقل نشده بود باید توی سبک کونگ فو توا مسابقه میدادم.......

خلاصه با بچه های باشگاه رفتیم محل برگزاری مسابقه و بعد از مراسم افتتاحیه مسابقه ها شروع شد...

اون باشگاه سه تا زمین مسابقه داشت...... خیلی اضطراب داشتیم .....هم من و هم بقیه ی بچه ها.....البته در اون حال هم دست از شیطونی بر نداشتم......با دوستام رفتم جلوی گروه های دیگه بعد یه طوری که اونا بشنون گفتم که دفعه ی قبلی که مسابقه ی کشوری بود یادته؟؟؟؟خوب شد که دختره کارت بیمه داشت......اصلا نمیخواستم بینیش رو بشکونم........(بین خودمون باشه ها اون اولین مسابقه ی کشوری بود که من میدادم.......)

خلاصه همش براشون کری میخوندیم.......و یا جلوشون حرکات دفاع شخصی رو انجام میدادیم البته این ضربه ها جزو کونگ فو توا نبود و کلی ترسوندیمشون......(البته توصیه ی استادمون بود.....)

خلاصه توی گروه ما من اولین نفر بودم که اسمم رو خوندن تا مسابقه بدم..... چون مسابقات بر اساس رده ی سنی بود و منم با این که ارشدگروه بودم ولی خوب از همه کوشولو تر بودم........

توی اون لباس و کلاه داشتم خفه میشدم.......دستکش و ساق بند و مچ بند و هوگو .و لثه..........

توی مسابقه ی اولی انرژی زیاد داشتم و حریفم هم زیاد قوی نبود البته میگم من کونگ فو رو زود شروع کرده بودم و به خاطر همین توی رده ی سنی از بقیه باتجربه تر بودم ولی کمربندم رو باز کرده بودم تا کسی نفهمه که قهوه ای دارم......... حالا فکرش رو بکنید من داشتم مبارزه میکردم .وسطش دختر خالم که به عنوان مشوق برده بودم اومده بهم میگه ملی موبایل داره زنگ میزنه......

نزدیک بود همون جا منفجر بشم از خنده...........یکی نیست بهش بگه این ملی بدبخت داره مبارزه میکنه تو توقع داری مسابقه رو نگه دارن تا من بیاد به موبایل جواب بده؟؟؟؟؟؟؟

خلاصه اولی رو بردم دومی هم از این دخترای سوسول بود که من ازشون متنفرم .......فکر رو بکنید قبل از مسابقه اومد گفت که ببین دختره.....توی شکم من نزن.....دردم میاد........لوس.......

منم تا رفتم توی زمین اولین ضربه رو که زدم یه فرانکیک(ضربه ی پا توی شکم) زدم بعد هم اون دختره دستش رو برد بالا و گفت دردم میاد..... و انصراف داد......خود داور ها هم خندشون گرفته بود........

اولی و دومی به خیر گذشت اما چشمتون روز بد نبینه.......سومی.........

من 50 کیلو بودم و با یه دختر 75 کیلویی افتاده بودم.......فکرش رو بکنید........همون موقع افسوس خوردم که کاش مسابقه ها براساس وزن بندی بود........قبل از مسابقه هرچی هم رفتم اعتراض کردم که آقا این 25 کیلو از من سنگین تره......اما کو گوش شنوا؟؟؟؟؟؟؟

بهتره این جا رو نگم.......

هی......دوستام کلی بهم امیدواری میدادن که ملی جون تو کمربند قهوه ای داری....تو دوتا مسابقه ی قبلی رو بردی...قبلا هم مسابقه دادی........ولی آخه من چه ضربه ای میتونستم به کسی که پهناش دو برابر من بود و من تا شونش بودم، بزنم؟؟؟؟؟؟؟؟

خلاصه رفتم توی زمین و هرچی ضربه میزدم هیچیش نمیشد.......یعنی چون قدش از من بلندتر بود نمیتونستم به سرش ضربه بزنم و سه امتیاز بگیرم فقط میتوسنتم ضربه های یک یا دو امتیازی بزنم......و کلی هم کتک خوردم.......تا چند روز تمام بندم کبود بود.......البته دختره ناجوان مردانه بازی کرد...چون یه ضربه زد و کلاه من شل بود و از سرم در اومد و داور مسابقه رو نگه داشت تا بچه های گروه بیان کلاه رو برام درست کنن که اون دختره یه مشت زد توی صورتم.......نامرد.....من کلاه سرم نبود و نباید ضربه میزد......استادم اومد کنار زمین و گفت انصراف بده ولی من انصراف ندادم.....میدونستم میبازم ولی حداقل گذاشتم آبرو مندانه ببازم.....(ما اینیم دیگه)

خلاصه اون مسابقه رو باختم........و نفر دوم شدم..........

وقتی میخواستن مدال بدن به یه زوری رفتم و مدال رو گرفتم.........

این تجربه شد که دیگه توی مسابقات رده ی سنی شرکت نکنم..........

البته بعد از اون هم کلی مسابقه دادم ولی او نا به خیر گذشت......

خاطرات مکه 2

yasemehraboon — Sun, 17 Sep 2006 10:50:18 GMT

مدینه....مکه....تهران

خلاصه ما وارد فرودگاه شديم ساك ها رو تحويل گرفتيم و سوار اتوبوس شديم و رفتيم هتل.....(اون جا من خیلی شیر شده بودم همه کارا رو خودم انجام میدادم...به مامانم میگفتم تو امانتی دست من.......)

سه ساعت بعد با صداي اذان بيدار شديم و رفتیم به طرف مسجدالنبی........

وقتي براي اولين بار نگاهم افتاد به گنبد سبز پيامبر بي اختيار ياد مرجان افتادم ..... واقعا خيلي صفا داشت.....ميشه گفت يه چند لحظه اي محو اين صحنه شدم.....واقعا نميتونم توي كلمات اين احساسات رو جا بدم....... بعد هم رفتيم براي نماز.....كه اون جا يه سوتي داديم.......

ما كه نميدونستيم وقتي از ركوع بلند ميشن يه چند لحظه ي صبر ميكنن و يه دعاي كوتاه ميخونن و من هم كه بعد از ركوع رفتم سجده كه خدايي خيلي تابلو شد.......(البته این مشکل رو همه ی افردای که برای اولین برا اون جا نماز میخوندن وجود داشت.....)

چند روز بعدش وفات حضرت فاطمه (ع) بود.... يه فضاي غريبانه داشت .پشت قبرستان بقيع بوديم ولي اون شب بهمون اجازه نميدادن وارد بشيم و همه همون پشت در نشسته بودن و دعا ميخوندن منم توي حالم خودم بودم كه يه پيرزن كنارم اومدم و از من خواست تا زيارت عاشورا رو براش بخونم... منم به خاطر اين كه ايشون بشنون مجبور بودم كه بلند بخونم........

از شانس من زماني كه به جایی رسیدیم که به عمر لعنت میفرستن ، يه دفعه ديدم دوتا چكمه جلوی من هست سرم رو بلند كردم ديدم يه سرباز عرب هست كه يه چوب دستشه و يه جوري بهم نگاه كرد كه همون جا نزديك بود سكته كنم....ولي نميدونم چي شد كه رفت .... اينم از شانس ما.......

نمیدونستم چرا اصلا نمیتونستم اون جا غذا بخورم با این که غذاهاش خیلی خوب بود ولی تا بوی غذا بهم میخورد حالم بد میشد توی مدینه هم یه روز مریض بودم ولی خدایی کاروان خوبی داشتیم و تا فهمیدن من غذا نمیخورم و مریضم کلی آب میوه و موز برام فرستادن بالا.....(هوا خیلی گرم بود.....)

خداحافظي از مدينه خيلي سخت بود....

خلاصه آخرين روز توي مكه غسل كرديم و لباس هاي سفيدمون رو پوشيديم ........واقعا نميتونم بگم چه حسي داشتم.....(البته داداشي خودم وقتي فيلم رو ديد بهم گفت ملي مثل كفن شده بودي...) البته خودم هم دوباره ياد مرجان افتادم ......اونم الان لباس سفید تنشه.........

راهي مسجد شجره شديم و اون جا لبيك گفتيم ........ساعت دو صبح بود كه رسيديم مكه و افرادی كه جوون بودن رو براي انجام اعمال بردن.....وقتي به مسجدالحرام رسيديم و داخل شدیم... هنوز کعبه رو ندیده بودیم که سجده کردیم و بعد از چند لحظه سرمون رو بلند کردیم.........واقعا اصلا نميتونم اين صحنه رو شرح بدم....... وقتي سرمون رو از سجده برداشتيم كعبه مقابلمون بود....واي.......

.احساس كردم قبلا اين صحنه رو جايي ديدم......

اون موقع برای همه دعا کردم به جز خودم......

يه حس خاصي داشت........مثل اين ميموند كه بعد از سال ها دوري يكي رو كه عاشقش بودي رو ببيني...... من خودم اصلا دختر زياد مذهبي نبودم ....ولي اون جا براي تمام آدم هاست......

خلاصه اعمال رو انجام دادیم...خیلی جالبه که ببینی همه ی اطرافیانت لباس سفید تنشونه و از هر کشوری اون جا باشن.....سفید....سیاه.....چین...ژاپن ...مصر.......لبنان.....

و تنها جایی هست که یه آدم پولدار با یه آدم فقیر و یه آدم سیاه با یه آدم سفید فرقی نداره.....

کار هرروزمون این بود که بعد از ناهار میرفتیم مسجدالحرام و تا نماز صبح میموندیم و میومدیم هتل و تا ظهر میخوابیدیم .....منم که غذام شده بود آب میوه و مزو بسکویت.......

اون جا همه بی اختیار به یادم میومدن و منم برای همه نماز میخوندم و یه بار هم به نیتشون طواف میکردم.....از دوستای خودم گرفته تا فامیل و بچه های چت و خلاصه همه.....

برای مرجان هم یه طواف کامل انجام دادم.......آخه میدونید من قبل از مرجان سوریه رفته بودم و مرجان بعد از من رفت سوریه و وقتی فهمید من تیر میرم مکه بهم گفت تو برو و بیا منم بعدش میرم.......اما دنیا بهش فرصت نداد و به خاطر همین به جاش طواف کردم.......

یک بار هم مامان و خالم رو گم کردم و رفتم رو به روی حجرالاسود نشستم تا بیان منو پیدا کنن...... (در ضمن از یه موضوع خیلی خوشحال بودم چون من که تا اون وقت اصلا یک بار هم قرآن رو کامل نخونده بودم تونستم دوبار قرآن رو ختم کنم.....یکیش هم به نیت مرجان) ....... سرم پایین بود و داشتم قرآن میخوندم که یه دفعه پسر خالم از پشت سر چشمام رو گرفت ... خیلی غیر منتظره بود...... منم نزدیک بود سکته رو بزنم.....بعدش گفت : ملی خجالت نمیکشی؟؟؟؟؟ من که از تو کوچیک ترم باید بیام تو رو پیدا کنم؟؟؟؟

خجالت بکش دختر...(میخواستم همون جا خفش کنم...)

یه بار دیگه هم روبه روی ناودون طلا نشسته بودم و مامان و خالم رفته بودن طواف کنن و منم چون پسر خالم خواب بود نتونستم باهاشون برم و طبق معمول داشتم قرآن میخوندم.......که یه دفعه پسر دایی مامانم رو دیدم.....پسر دایی مامانم برای آشپزی اومده بودن اون جا و اون موقع یک ماه بود که مکه بودن..

اومد پیش من و بهم لواشک داد..... گفت: مامانت گفته بود غذا نمیخوری منم نقطه ضعفت رو میدونستم برات لواشک آوردم..... خیلی دلم میخواست همون جا میتونستم لواشک بخورم ولی خدایی ضایع بود منم گذاشتم توی کیفم تا بعدا ترتیبش رو بدم........

خلاصه همه اومدن و منم همش میگفتم بریم هتل..... اومدیم هتل و منم به لواشک ها حمله کردم.... جاتون خالی خیلی خوشمزه بود.....

تازه اون جا کلی دوست پیدا کردم(دختر بودنااااااااا.....)حرف زدنمون خیلی با مزه بود .مخلوطی از فارسی و عربی و انگلیسی.....

خلاصه روزی رسید که باید از کعبه خداحافظی میکردیم......خیلی سخت بود....ولی اون جا از خدا خواستم که آخرین باری نباشه که اومدم مکه.....

خلاصه سوار هواپیما شدیم و بازم همون غذای مزخرف ...... منم مثل دفعه ی قبل تبعید شدم و صندلی من خیلی از مامان و خالمینا دور بود.....چیکار کنم دیگه؟؟؟بد شانسم.......

هواپیما نشست و رفتیم تا ساک ها رو تحویل بگیریم و اون جا از همه ی دوستام خداحافظی کردم و شماره هاشون رو گرفتم و بعد هم اومدیم بیرون....همه ی فامیل بودن ...... دلم از همه بیش تر برای داداشیم تنگ شده بود.....

دیگه بقیش بماند فقط بدونید که من وقتی رسیدم خونه به غذا ها حمله کردم و توی این شلوغی این دخترا بهم گیر دادن که ملی پس چرا پسر با خودت نیاوردی؟؟؟؟(البته شوخی میکردنا ولی خوششون میومد منو اذیت کنن) ای بابا....... منم گفتم توی ساکمه....

در ضمن دو روز بعدش (بیست تیر85) ده نفر از دوستام اومدن خونمون و همراهشون دوتا جعبه ی کادو شده بود یکیش خیلی بزرگ بود و یکیش هم کوچولو...... وقتی داشتن میرفتن گفتن ملی این کوچولو رو خودت تنهایی باز کن..... منم باز کردم....یه پیاز توش بود......روی پیاز هم نوشته بودن :سلام حاج ملی جون.......(البته برای تلافی سیب زمینی و پیاز و مارمولک هایی که من توی هدیه های تولدشون گذاشته بودم.......)

این تقدیم به دوست عزیزم رویا که خیلی دوسش دارم.......

ریه هایم رو پر از هوای سالم می کنم ،در سرم هوای تو دارم.....

نمیدانم شاید از هواست،که مرا هوایی میکند......

شکوفه ها چه مغرورانه راست ایستاده اند.ولی من به شکوفه ها اعتمادی ندارم........

به گل ها میخندم،باورشان دارم....میدونی چرا؟؟؟

آخه گل دو،سه پیراهن بیش تر از شکوفه پاره کرده......

به صبح، زندگی،دنیا لبخند میزنم...اما سفارش ها گل هم همیشه به یادم می ماند......

باید بیدار بود........

خاطرات مکه 1

yasemehraboon — Tue, 12 Sep 2006 16:09:18 GMT

بازم سلام به همه ي دوستاي گل خودم.....

قبل از هركاري از همه ي دوستايي كه توي پست قبلي نظر دادن تشكر ميكنم من بااين كه يكي از دوستاي خوبم رو از دست دادم ولي به جاش يه عالمه دوست خوب دارم......

پست قبلي باعث شد خيلي ها ناراحت بشن......از همه معذرت ميخوام.....به جاش اين پست و پست هاي ديگه جبران ميكنم....... ميخوام توي اين پست و پست هاي بعدي از خاطرات مكه و اتفاق هايي كه برام افتاده بنويسم....

تهران.......

بعد از سه سال انتظار بالاخره قسمت شد كه بريم مكه......توي اين سه سال همش يه مشكلي پيش ميومد كه باعث مي شد كه ما مكه رو عقب بندازيم....مثلا همين شهريور پارسال پسر خالم افتاد توي بيست متر چاه.....شايد باور نكنيد ولي واقعا معجزه شد كه زنده موند كسي باورش نمي شد كه زنده بمونه...... من و مامانم و خاله و شوهر خاله و مامان بزرگ و پدر بزرگم قرار بود چند روز بعد بريم مكه.....اما خوب اين اتفاق باعث شد كه فقط پدربزرگ و مادربزرگم برن اون هم با دلي خون.... حال پسرخالم خيلي بد بود...... و بايد بگم كه واقعا معجزه بود كه مرتضي زنده موند.. جمجمش آسيب ديده بود و دستش هم طوري شكسته بود كه فقط به پوست وصل بود و دكترا ميخواستن دستش رو قطع كنن ولي توي اتاق عمل تصميم ميگيرن كه همين طوري پيوند بزنن....شايد باور نكنيد ولي پيوند گرفت و ديگه لازم نبود دستش رو قطع كنن......

بگذريم.مرتضي به هر بدبختي كه بود خوب شد ......

و ما وقتي ارديبهشت ماه رفتيم كاروانمون رو مشخص كنيم خيلي اتفاقي اسم مرتضي رو هم به عنوان همراه نوشتيم.......

امتحانا تموم شد و تير رسيد.....خيلي هيجان داشتيم همش درحال ساك جمع كردن و جمع و جور كردن و خداحافظي بوديم ..... از جايي كه من شكمو بودم پيشنهاد دادم كه آش پشت پا رو خودمون بپذيم و بعد بريم.....ولي اي كاش اين پيشنهاد رو نداده بودم (بين خودمون باشه ولي من از پياز متنفر....حتي از اسمش هم بدم مياد چه باشه به اين كه بهش دست بزنم..)چون مجبور شدم همه ي پيازهاي آش رو خودم پوست بكنم و خرد كنم فكرش رو بكنيد من كه تا اون روز حتي به پياز دست نزده بودم چه حالي پيدا كردم....شايد باورتون نشه ولي من دوروز غدا نخوردم روز آش هم همه ي فاميل اومده بودن خونمون و خيلي هم از آش تعريف كردن ولي من لب به آش نزدم.فاميل ها هم وقتي فهميدن پياز هاشون من خرد كردم خيلي با اشتها تر خوردن و كلي هم به من كه غذا نميخوردم خنديدن....

من هم خيلي عزيز شده بودم در ضمن من از همه ي دختر عموهام كوچيك تر هستم .....مخصوصا دخترايي كه اون جا بودن مدام دور و برم بودن و هي ميگفتن: ملي جون ...رفتي اون جا بگو يه شوهر خوب برامون پيدا بشه......(آخه يكي نيست به اينا بگه شوهر خوب كجا پيدا ميشه؟؟؟؟دختر خجالت بكش......)

و من به همه ي دخترعموها و دوستام هم قول دادم وقتي اومدم براي هر كدومشون يه پسر عرب بيارم.... البته وقتي رفتم و اونا رو ديدم پشيمون شدم.....دوستام هر چي باشن من عمرا اينا رو با خودم ببرم چون بايد تو حمامشون به جاي شامپو مشكين تاژ بذارن.....

.. خيلي اضطراب داشتم.....نميدونم چرا؟؟؟شايد به خاطر اين كه باورم نميشد........

چهار تير اومد.... ما هم آماده شديم و رفتيم فرودگاه...... پسرخالم هم كه از من شيطون تره از تمام دختر عمه هاش پول گرفته بود كه براشون دعا كنه كه شوهر كنن....(چيكار كنن ديگه؟؟؟ تعداد دخترا از پسرا زياد تر شده دخترا هم بايد به فكرش باشن يه وقت سرشون بي كلاه نمونه.)

البته همين جا بگم كه پسر خاله ي من 9 سالشه ولي خوب با اين كه از من خيلي كوچيك تره با هم خيلي جور هستيم و همش در حال شيطوني و اذيت كردن بقيه ايم.....

توي فرودگاه از فاميل خداحافظي كرديم ولي بين خودمون باشه من اصلا نميتونستم دوري داداشيم رو تحمل كنم......كم مونده بود كه اشكم دربياد ولي خوب گريه نكردم....مرد كه گريه نميكنه....

رفتيم سوار هواپيما شديم ...پروازمون سعودي بود و توي هواپيما دوتا رديف سه تايي بود و رديف وسط هم چهار تا صندلي داشت...طبق بليط من و شوهر خالم و مامانم و خالم بايد رديف وسط مي نشستيم و مرتضي هم توي يه رديف ديگه.... مرتضي بهونه ميگرفت و از اون جايي كه ديواري از ديوار من كوتاه تر نبود مجبور شدم برم جاي مرتضي كه چند رديف جلوتر بود......

منم داشتم شماره هاي صندلي رو نگاه ميكردم....وقتي رسيدم به صندليم ديدم كه بايد كنار يه پسر بشينم.......

منم همين طوري ايستاده بودم و نميدونستم بايد چيكار كنم؟؟؟؟؟

خلاصه فكر كنم اون پسره ماجرا رو فهميد چون جاي خودش رو با مادرش كه كنارش بود عوض كرد و منم كنار مادرش نشستم..... خدا رو شكر.....اما اين خانم مدام در حال حرف زدن بود......بيچاره مخ من....تيليت شد.....

برامون شام آوردن ....چشمتون روز بد نبينه......غذاش طوري بود كه اصلا با ذائقه ي ايراني جور نبود....شانس آوردم كه كنارش كيك و آب ميوه هم بود.......

برق هاي هواپيما رو خاموش كردن كه ما بخوابيم....من نميدونم دوساعت راه مگه چيه كه بخوابيم..ولي به خاطر هواپيما يه ذره حالم بد شده بود.......چشمام رو بستم شايد يه ذره بهتر بشم..... اما انگار من شانس ندارم....خانم بغلي يه خروپفي را انداخته بود كه سرگيجه ام كه خوب نشد كه هيچ سر درد هم گرفتم....

چند دقيقه بعد اعلام كردن كه توي آسمون مدينه هستيم.........

و كمربند ها رو بستيم و و هواپيما نشست .....و ما هم پياده شديم .....و توسط اتوبوس هايي كه اون جا بود توي سالن رفتیم.....

ادامه دارد.........

البته اگه دوست داريد بقيش رو بنويسم بهم بگيد چون اگه شما نخواين من ديگه ادامه ي سفر رو نمينويسم......